< Terug

Liesbeth Segers (41 jaar): Als een volleerde pizza deliverygirl leverde ik mijn pizza's warm thuis af.

15/12/2020 - 15:06

Tegenwoordig neem ik al eens minder de fiets en stap ik, om wat meer beweging te hebben.

Je kijkt ook anders en ziet meer. We zitten nu eenmaal in een wandelepidemie en daar pik ik graag mijn graantje van mee, als een bedreven meeloper.

 

Met Velo Antwerpen is dat ook heel handig: je wandelt ergens heen, maar neemt misschien een velootje terug omdat je de kinderen dringend van school dient te halen of nog snel even langs een postpunt moet voor dat zoveelste pakje.

Het is opvallend hoe goed die stadsfietsjes trappen tegenwoordig. Een beetje velokenner weet dat je met wat pech evengoed een exemplaar met ongevraagd luid getik uit het rek kan vissen.

 

Je parcours ontaardt dan in het dwangmatig tellen en voorspellen van het aantal percussieve uithalen die iedere trap met zich meebrengt. De laatste weken heb ik echter slechts sporadisch zo'n irritant doortrapfietsje moeten bestijgen.

Ik zweef zelfzeker door de straten en geniet van het fietsgemak. Ik herinner me een bezoekje aan Kopenhagen, twintig jaar geleden, waar we voor het eerst zo'n fietsdeelsysteem ontdekten en de Belgische ondernemingszin daarin destijds sterk in vraag stelden. Ondertussen staat Velo Antwerpen hier al jaren waardevol werk te leveren. Bravo!

 

Vanavond gebruikte ik ook een velootje. We hadden namelijk pizza besteld. En als prelude op die caloriebom, ging ik toch maar te voet via een omweg slash avondwandeling. Op de terugweg mét pizza griste ik een velootje mee. Als een volleerde pizza deliverygirl leverde ik mijn pizza's warm thuis af en stalde de velo even aan de voorgevel, gezellig mee aan het hangslot van mijn eigen fiets.

Het leek wel of er nog eens iemand op bezoek was! Gezellig moeten we meer doen, dacht ik nog.

 

Tot ik - nog net niet in slaaptenue - maar fors na de avondklok besefte dat het witrode vehikel nog voor de deur stond.

Oh help! Mondmasker op, muts tot over de oren en met stille schoenen zonder hakken sloop ik het huis uit om zo onherkenbaar - waar een mondmasker al niet toe bijdraagt - en geruisloos door de straat te zoeven tot aan het verlaten plein met de dichtstbijzijnde velostelplaats.

Onhoorbaar manoeuvreerde ik de fiets in het rek en ontwaarde zelfs het zachte zoemen waarmee het systeem de fiets vastklikte. Dat hoor je overdag niet altijd. Nachtelijk klein geluk. De klank der registratie.

Ah ja... Meer dan 4 uur overtijd. Dat betekent bijbetalen. Geen nood, dat doe ik graag voor zo'n fijne service. De klank der registratie. Oh nee... tot stevig na de avondklok!

 

Ssst, Velo Antwerpen, niet doorvertellen, zullen we dat afspreken? Ik schrijf wel een tekstje om jullie werking te verheerlijken.



Deel dit artikel